Reflecties

Metamorfosen

De blaadjes aan de bomen, die in het voorjaar nog fris van tint zijn, nemen in de nazomer een diepgroene kleur aan en laten zich een paar maanden later als okergele en roodbruine vlokken op de grond vallen, om zich vervolgens, terwijl de winterse kou over het land trekt, gewillig met de zwarte aarde te verenigen.

En zo is ook het verhaal van de mens die het ene moment nog blij in de wieg ligt te kirren en een paar luttele ogenblikken later, met grijze haren op het hoofd, op een bankje in het park zit uit te rusten, turend naar de spelende kinderen op het jonge gras – om nog diezelfde nacht, terwijl het buiten muisstil is, de vermoeide ogen voor de allerlaatste keer te sluiten.


Ga naar: inhoudsopgave miniaturen.