Reflecties

Melancholie en verbeelding

Ik was nog maar een jongen van twaalf toen ik voor het eerst met mijn ouders in Italië was en elke avond vanaf mijn balkon zag hoe het mediterrane licht, dat de hele dag zo overvloedig aanwezig was geweest, ‘s avonds alsmaar ijler werd, en droeviger, om uiteindelijk achter de bergen in het niets te verdwijnen. Ik was me er toen al van bewust dat het uur van de nachtval twee gezichten had. Enerzijds riep het afscheid van het licht een zekere melancholie op – maar tegelijkertijd bracht de schemering me in een stemming waarin ik wilde dromen van diepe mysteriën en hoge idealen.

Het een kan niet zonder het ander, geloof ik – de melancholie en de verbeelding horen bij elkaar, zeker tijdens het wijken van het daglicht en het vallen van de avond.


Ga naar: toelichting en inhoudsopgave.