Vertelsels

Landschap met betekenis

Zittend in mijn lekker verwarmde auto, rijdend door het Gelderse landschap, zag ik door het glas dat het weer erg onstuimig en wispelturig was. Het ene moment reed ik door een sneeuwbui, een kwartier later scheen de zon weer. Nadat ik op een zeker ogenblik een klein dorp achter me had gelaten, bevond ik me opeens in een uitgestrekt, zonovergoten landschap van weiden, bomen, boerderijen. De weidsheid overrompelde me. Links, rechts, voor en achter…, in elke richting kon ik in de verte kijken. In deze enorme ruimte was elke gedachte die in mijn geest kon verschijnen, klein en onbetekenend.

Deze omgeving, die al zo ongelooflijk mooi was, werd even later nog mooier. Ik nam een bocht en zag een groene vlakte voor me, met hier en daar een rijtje berkenbomen. Het hele landschap werd op toverachtige wijze door de zon scherp uitgelicht. Het tafereel was zowel verfijnd als verbluffend. Achter al dat moois — laag boven de horizon — hing een donkergrijze, kolossale en onheilspellende lucht. Ik zou over vijf minuten weer een hevige sneeuwbui binnenrijden, wist ik, maar de weg daarheen was als een decor voor een sprookje. De bomen en de grasvelden leken zelf licht uit te stralen en waren hyperaanwezig. Er was zo veel schoonheid te zien dat ik er duizelig van werd. Het was magnifiek.

Later, toen ik thuis was vroeg ik me af of in die ervaring een symboliek besloten lag. Ik reed door een fantastisch fraai landschap in de richting van een nare, vervelende sneeuwbui. En het eerste kon niet bestaan zonder het tweede, en omgekeerd. Alleen door die dreigende grijze lucht in de verte kon alles wat me nabij was zo schitterend zijn. Ja, dat ogenblik in dat Gelderse landschap was verzadigd met betekenis.


Ga naar: inhoudsopgave miniaturen.