Vertelsels

Ketting van associaties

Ik zit te mijmeren over een bepaalde scène uit de tweede helft van mijn leven, waarin ik in een rokerig café naar een jazzband zit te luisteren. Als de pianist op een zeker moment een dalend pentatonisch motief inzet, word ik terstond meegenomen naar een studentenkamer in een andere stad, twintig jaar eerder, waar ik voor een vriendinnetje een prelude van Debussy probeer te spelen: La fille aux cheveux de lin. Vervolgens ben ik heel kort, slechts een paar tellen, een bejaarde man die op straat naar een mooi jong meisje met lang blond haar staat te gluren, om daarna door een wolk van tijd te gaan en in mijn ouderlijke huis te arriveren. Ik ben nu in de jaren zeventig van de twintigste eeuw – dit zijn mijn tienerjaren. Ik lig op bed en blader door een seksboekje dat ik in het nachtkastje van mijn vader heb gevonden. En als ik dan plotseling drieëndertig ben, ligt hij, mijn vader, opgebaard in een doodskist. Ik kijk naar zijn bleke gelaat en voel geen verdriet – dat komt pas een jaar later, als ik in Ierland oog in oog sta met een glimlachende oude man die verbluffend veel op mijn vader lijkt, en die me tranen in de ogen bezorgt.

Zo werkt de geest — niet volgens de rechte lijnen van de logica, maar in onvoorspelbare associatieve sprongen. Dit is de werkelijkheid van ons spiritueel leven.


Ga naar: inhoudsopgave miniaturen.