Reflecties

Geluidsdichte isoleercel

Op sommige dagen voel ik me een eenzame schreeuwer in een geluidsdichte isoleercel.

Op die dagen vind ik het onbegrijpelijk dat zo weinig mensen de realiteit zien, dat zo velen zich een waanzinnig stelsel van illusies laten voorspiegelen zonder in te zien dat die voorgeschreven werkelijkheid onmogelijk waar kan zijn. Het is allemaal zo ridicuul, en zo beangstigend. Als iedereen zou kunnen waarnemen wat zich om ons heen aan het voltrekken is, zou de wereld onmiddellijk terugkeren naar de normaliteit van vroeger. Maar de mensen zijn bang – letterlijk doodsbang – en de angst maakt hen tot een kudde volgzame gelovigen. ‘Kijk dan,’ zou ik willen roepen. ‘Zien jullie niet wat er gebeurt?’ Maar het heeft geen zin. Iedereen is bedwelmd door de dagelijkse verhalen van ziekte en sterfte. Niemand wil horen dat het virus dat ons nu al een jaar in zijn greep houdt geen massamoordenaar is, geen verschrikkelijk monster dat ons allemaal de dood in zal jagen. Men is verslaafd aan de angst, denk ik wel eens, en blind gehoorzaam aan de machthebbers van deze wereld.

Maar als ik vanuit mijn geluidsdichte isoleercel begin te schreeuwen, hoort niemand me. Of toch wel…?


Ga naar: inhoudsopgave miniaturen.