Reis

De tango van geluk en ongeluk

‘Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze.’

Met deze zin, beste volger, opent Tolstoj zijn beroemde roman Anna Karenina. Ik citeer deze woorden niet omdat ik het over gelukkige en ongelukkige gezinnen wil hebben. Dat is een interessant onderwerp maar het gaat mij om iets anders. Veel auteurs schrijven over ongelukkige mensen en veel lezers concentreren zich op het ongeluk van de geschetste personages. Dat is onze aard, zo zijn we. We vinden een verhaal pas echt interessant als we een inkijkje krijgen in het specifieke ongeluk van de mensen waarover we lezen.

De laatste tijd heb ik daar veel over nagedacht, vooral in relatie tot mijn blog. In de eerste teksten had ik een grote behoefte om te vertellen hoe mooi en bijzonder het allemaal was, en dat werden, naar mijn mening, nogal zoetsappige reisverslagjes. Dus begon ik wat over twijfel, onrust, en eenzaamheid te schrijven, maar dat had ook nadelen.

Ik merkte aan de reacties van sommige lezers dat ze de indruk hadden dat het allemaal erg zwaar was. Of het wel goed met me ging, vroeg iemand. Had ik het bij tijd en wijle nogal moeilijk, zo in mijn eentje in het buitenland? Daar wil ik wel wat over vertellen.

Het leven is voor mij nooit een aaneenschakeling van gelukkige momenten geweest, noch van ongelukkige momenten. Het leven is tegelijkertijd tragisch en komisch. Ik weet niet precies hoe het anderen vergaat, maar mijn leven is een dans – laten we zeggen een tango – van geluk en ongeluk. Ik vergelijk het met een dans omdat ik me niet het ene moment gelukkig voel, en het volgende ongelukkig. Nee, die twee gevoelens dansen voortdurend met elkaar; ik zie ze bijna altijd tegelijkertijd op de dansvloer bewegen, de ene keer langzaam en afwachtend, het volgende ogenblik fel en indringend.
(Tekst gaat verder onder de afbeelding)

Zo ging het in Tilburg, in mijn vertrouwde huisje – en zo gaat het nu, op reis. Er is niets nieuws onder de zon. Volgens mij is ons leven nu eenmaal zo. Ja, mijn geluk is nu een andere danser en mijn ongeluk ook. Er wordt een andere tango over de vloer uitgerold. Maar het is een tango, zoals het altijd is geweest.

Oké, laat ik dan nu een paar concrete nieuwtjes op een rijtje zetten. Ik heb Portugal verlaten nadat ik had geconcludeerd dat ik me in dat land niet zou gaan vestigen. Na een paar dagen in Baskenland, waar ik nog steeds van onder de indruk ben, ben ik in drie dagen doorgereisd naar Duitsland. Ik schrijf dit in Hessen – waarschijnlijk zal ik in Sleeswijk-Holstein zijn als je dit leest, lieve volger. Waar ik over twee maanden zal zijn, weet ik niet. En wanneer ik dit op een begrijpelijke manier kan uitleggen, weet ik al helemaal niet.

Ik heb erover getwijfeld of ik zal doorgaan met bloggen, omdat er zoveel dingen zijn die ik niet goed kan verklaren. Maar ik stel die beslissing nog even uit. Zo lang ik hier iets over mezelf kan vertellen, en zo lang er mensen zijn die dit willen lezen, zal ik hier af en toe iets schrijven. Althans, zo denk ik er nu over. 😉

Dus, tot de volgende aflevering dan maar? 🙂