Algemeen

De Heilige Graal

‘(…) and the end of all our exploring will be to arrive where we started and know the place for the first time.’ – T.S. Eliot

Het is zaterdagavond, 30 november. De afgelopen week heb ik in een fijn appartement in de buurt van Hamburg gewoond, en zojuist heb ik mijn reistassen weer ingepakt omdat ik morgen verder trek. Zo langzaam aan begin ik een patroon te zien. Ik kom ergens aan; na een dag begin ik me al een beetje thuis te voelen, en na twee dagen is het mijn plek; en dan vertrek ik weer, in een afscheidsstemming. Op mijn volgende locatie zal het ook wel weer zo gaan.

Dat thuisgevoel, daar schreef ik voor mijn vertrek al over en het blijft me bezighouden. Dat was de heilige graal die ik ging zoeken, denk ik wel eens. Ergens in Europa hoopte ik een thuis te vinden. Ik wist niet waar, ik wist niet hoe het er uit zou zien, maar ik zou mijn ogen er voor open houden. Daar werd ik me nog sterker van bewust toen ik Portugal verliet.

Ik kan mezelf deze weinig originele vraag stellen: is thuis wel een bepaalde plek op aarde? Aan de ene kant wel. Ik kan me niet in elk landschap of elke cultuur thuis voelen, heb ik gemerkt. Ik ben erg gehecht aan de eeuwenoude cultuur van Noordwest-Europa. Om het iets dramatischer te zeggen: in het Avondland ligt mijn voorgeschiedenis, en dus mijn toekomst. Dat is geen holle frase, ik ervaar het echt zo.

Maar daarmee is lang niet alles gezegd. In deze kleine woning, een half uur van Hamburg, voelde ik me na een paar dagen thuis. Ook in mijn vorige appartement, in het Taunusgebergte, had ik die gewaarwording. En wat langer geleden, op een mooie etage in de Bourgogne, had ik ook al snel het idee dat die ruimte, die muren, die meubels van mij waren, dat ze als het ware een uitbreiding van mezelf waren.

Dus, wat is dat nu precies, thuis? De plaats waar je ooit bent begonnen? En die je pas veel later, na vele omzwervingen voor het eerst echt kent? Zou dat betekenen dat ik mijn reis uiteindelijk in Nederland ga eindigen? Ik weet het niet. Op dit moment kan ik me dat niet voorstellen. Maar als ik dat kleine landje bij aankomst als mijn thuis herken, dan mag het natuurlijk wel zo gaan.

Voorlopig ga ik echter verder met mijn omzwervingen. Ik heb een paar bestemmingen in mijn hoofd. Daar vertel ik wellicht later wat over want ik weet nu dat mijn ideeën heel snel weer kunnen verdampen. Als ik in een nieuw land aankom, zal ik het melden, beste lezer. En dan zal ik je ook laten weten of ik een vermoeden van een thuisgevoel heb.