Voorbereiding

Vreemde spanning

Geplaatst op

Terwijl mijn vertrek dichterbij komt, begint er in mijn gemoed iets te veranderen. Er komt een vreemde spanning in me op. Dat heeft niets te maken met de praktische zaken die nog geregeld moeten worden — alles loopt goed, ik hoef geen grote problemen op te lossen. Het is een gevoel dat zich maar moeilijk in woorden laat beschrijven.

De tijd tikt langzaam maar zeker weg en ik ben aan het wachten. In mijn hoofd is het tamelijk rustig, ik heb enorm veel zin in mijn avontuur en kijk met vertrouwen naar de toekomst. Ondertussen lijkt het alsof mijn lichaam in een heel andere stemming is. Ik ben af en toe nerveus, een tikkeltje ongedurig en ongeduldig — ik kan niet veel tegenslag verdragen. Deze laatste dagen lijken op een vacuüm in de tijd. Ik begrijp deze fase niet — alles lijkt anders, alles lijkt onwerkelijk. Het liefst zou ik op Fast Forward drukken zodat ik morgen al kan gaan rijden.

Dit is allemaal nieuw voor mij. Ik kan er geen naam aan geven. De spanning stroomt door me heen en laat me niet met rust. En als iemand vraagt hoe het met me gaat, en ik probeer dit uit te leggen, dan komt er niets begrijpelijks uit mijn mond. Alles gaat immers goed en ik heb er zin in. Dat is de waarheid. En toch is er die vermoeiende spanning.

Ik kan niets doen, behalve wachten. Over twaalf dagen stap ik ‘s ochtends in de auto en die avond zal ik in Frankrijk in een hotelkamer gaan slapen. Dan is mijn reis werkelijk begonnen. Ik ben ongelooflijk benieuwd hoe alles zal gaan, hoe ik me zal voelen. En ondanks de vreemde stemming van dit moment heb ik er alleen maar vertrouwen in. Ik voel me bevoorrecht, ik ben oprecht dankbaar…, en ik ben onrustig!

De weg naar het zuiden wacht op me

Wil je updates in je mailbox ontvangen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Voorbereiding

Mijn vertrek nadert

Geplaatst op

Elke dag staat nu in het teken van mijn vertrek op 22 oktober. Niet dat ik van ’s ochtends tot ’s avonds bezig ben met regelen en opruimen. Zo veel werk is het nu ook weer niet. Maar het is bijna niet mogelijk nog aan iets anders te denken. Ik sta op de drempel van de grootste verandering van mijn leven.

De situatie in vogelvlucht:

In oktober begint mijn pensioen. Dat vraagt af en toe wat aandacht om er zeker van te zijn dat alles meteen goed gaat (ik ben immers in het buitenland als de betalingen beginnen). In diezelfde maand is de overdracht van mijn huis bij de notaris, en ook dat moet ik in de gaten houden. Bovendien zijn er allerlei instanties die ik moet informeren of die ik vragen moet stellen. Ik heb inmiddels veel ervaring met onwillige of onwetende telefoonmijnheren en –mevrouwen. En het huis moet natuurlijk leeg. Ik neem niets mee, behalve wat in mijn auto past. Langzaam maar zeker zie ik spulletjes verdwijnen: boeken, meubels, stapels papier, oude kleding, etc. Ondertussen probeer ik tot me door te laten dringen wat er gebeurt: ik ga Nederland verlaten met de bedoeling niet meer terug te komen.

Waar ik uiteindelijk terecht ga komen, weet ik nog niet. Wel weet ik waar ik de wintermaanden in Portugal doorbreng – de eerste maand (november) in een B&B van een Nederlands echtpaar dat me de afgelopen maanden uitstekend heeft geholpen en geadviseerd met 1001 praktische zaken. Op 1 december ga ik naar een vakantie-appartement, een dorp verderop. Daar kan ik waarschijnlijk blijven tot het voorjaar. Wat er daarna gebeurt, is afhankelijk van de vraag: kan ik een huurhuis vinden waar ik me thuis voel en waar ik permanent wil wonen? Als ik niet kan blijven, ga ik in de zomer misschien door Europa reizen. En misschien kon ik dan in de herfst wel weer terug in Portugal. Maar het zou mooi zijn als ik in de loop van de komende winter een fijn huis vind.

Ik voel me bevoorrecht dat ik dit kan doen. Maar de opwinding zindert wel door mijn aderen.

Ik weet nog niet hoe de laatste weken zullen gaan, of ik afscheid kan nemen van alle vrienden en kennissen, en hoe dan? Hoewel dat eigenlijk het belangrijkste is, lukt het me nog niet zo goed om me daarop te concentreren. Ik hoop dat ik begin oktober overal mee klaar ben (behalve de laatste exodus van spullen uit het huis) en dat ik dan rust vind voor etentjes en borrels.


Wil je updates in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.