Reis

De tango van geluk en ongeluk

Geplaatst op

‘Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze.’

Met deze zin, beste volger, opent Tolstoj zijn beroemde roman Anna Karenina. Ik citeer deze woorden niet omdat ik het over gelukkige en ongelukkige gezinnen wil hebben. Dat is een interessant onderwerp maar het gaat mij om iets anders. Veel auteurs schrijven over ongelukkige mensen en veel lezers concentreren zich op het ongeluk van de geschetste personages. Dat is onze aard, zo zijn we. We vinden een verhaal pas echt interessant als we een inkijkje krijgen in het specifieke ongeluk van de mensen waarover we lezen.

De laatste tijd heb ik daar veel over nagedacht, vooral in relatie tot mijn blog. In de eerste teksten had ik een grote behoefte om te vertellen hoe mooi en bijzonder het allemaal was, en dat werden, naar mijn mening, nogal zoetsappige reisverslagjes. Dus begon ik wat over twijfel, onrust, en eenzaamheid te schrijven, maar dat had ook nadelen.

Ik merkte aan de reacties van sommige lezers dat ze de indruk hadden dat het allemaal erg zwaar was. Of het wel goed met me ging, vroeg iemand. Had ik het bij tijd en wijle nogal moeilijk, zo in mijn eentje in het buitenland? Daar wil ik wel wat over vertellen.

Het leven is voor mij nooit een aaneenschakeling van gelukkige momenten geweest, noch van ongelukkige momenten. Het leven is tegelijkertijd tragisch en komisch. Ik weet niet precies hoe het anderen vergaat, maar mijn leven is een dans – laten we zeggen een tango – van geluk en ongeluk. Ik vergelijk het met een dans omdat ik me niet het ene moment gelukkig voel, en het volgende ongelukkig. Nee, die twee gevoelens dansen voortdurend met elkaar; ik zie ze bijna altijd tegelijkertijd op de dansvloer bewegen, de ene keer langzaam en afwachtend, het volgende ogenblik fel en indringend.
(Tekst gaat verder onder de afbeelding)

Zo ging het in Tilburg, in mijn vertrouwde huisje – en zo gaat het nu, op reis. Er is niets nieuws onder de zon. Volgens mij is ons leven nu eenmaal zo. Ja, mijn geluk is nu een andere danser en mijn ongeluk ook. Er wordt een andere tango over de vloer uitgerold. Maar het is een tango, zoals het altijd is geweest.

Oké, laat ik dan nu een paar concrete nieuwtjes op een rijtje zetten. Ik heb Portugal verlaten nadat ik had geconcludeerd dat ik me in dat land niet zou gaan vestigen. Na een paar dagen in Baskenland, waar ik nog steeds van onder de indruk ben, ben ik in drie dagen doorgereisd naar Duitsland. Ik schrijf dit in Hessen – waarschijnlijk zal ik in Sleeswijk-Holstein zijn als je dit leest, lieve volger. Waar ik over twee maanden zal zijn, weet ik niet. En wanneer ik dit op een begrijpelijke manier kan uitleggen, weet ik al helemaal niet.

Ik heb erover getwijfeld of ik zal doorgaan met bloggen, omdat er zoveel dingen zijn die ik niet goed kan verklaren. Maar ik stel die beslissing nog even uit. Zo lang ik hier iets over mezelf kan vertellen, en zo lang er mensen zijn die dit willen lezen, zal ik hier af en toe iets schrijven. Althans, zo denk ik er nu over. 😉

Dus, tot de volgende aflevering dan maar? 🙂


Bespiegelingen

Eerste Portugese bespiegelingen

Geplaatst op

Dit is mijn eerste bericht uit Portugal. Ik ben hier vandaag aangekomen – met de auto, die nog niet helemaal in orde lijkt te zijn maar waar ik nu wel gewoon mee kan rijden. Morgen arriveer ik in Casa Traca en daar verheug ik me op.

Terugkijkend op mijn reis kan ik zeggen dat die overwegend goed is verlopen, met uitzondering van de autoperikelen. Ik heb er ook meestal van genoten maar ik moet eerlijk bekennen dat mijn stemming ook af en toe nogal schemerig was, vooral als ik aan het begin van de avond op een ongezellige hotelkamer zat, de Wi-Fi slecht was en de restaurants pas over twee uur open gingen. Dan kon er wel eens een zucht eenzaamheid door me heen gaan.

Het heeft allemaal te maken met het thuisgevoel, dat ik bijvoorbeeld in mijn appartement in Bourgogne wel had, en in mijn hotel in Baskenland ook – heel sterk zelfs – maar in het hotel in het westen van Spanje absoluut niet. Ik heb al eerder geschreven dat ik op zoek ben naar een thuis. Dat is echt essentieel. Ik wil, en zal een plek vinden, en creëren, waar ik thuiskom. En midden Portugal is het eerste gebied waar ik dat ga proberen.
(Vervolg na de foto)

Veel heb ik niet nodig. Een beetje ruimte, rust, een aangename omgeving, een werkplek om te schrijven. Geen drukte, geen toerisme om me heen, geen grootstedelijke geluiden, niet al te veel zorgen en stress. Ik hou van regelmaat. Ik hou ervan om niet te veel op een dag te doen – vandaag een beetje, morgen nog wat. Ik hou van een sfeer waarin ik mijn gedachten de vrije loop kan laten. Ik hou van aardige, eenvoudige, eerlijke mensen maar hoef niet altijd iemand in mijn buurt te hebben. Als ik nu een oproep in de krant zou zetten, dan zou de kop luiden: ‘Zonderling zoekt thuisgevoel.’

Beste lezer, het is heel fijn dat je me volgt terwijl ik mijn zoektocht voortzet.

Groetjes,
Joost

Reis

Een verhitte auto en menselijke warmte

Geplaatst op

Nadat de eerste dagen van mijn reis vlekkeloos zijn verlopen, kom ik nu problemen met de auto tegen. De motor wordt te warm, regelmatig brandt er een rood lichtje dat duidt op oververhitting. Met dat probleem arriveerde ik gisteren na een lange reisdag — met veel afkoelpauzes — bij mijn hotel in Baskenland (vlak onder Bilbao), en daar werd ik heel aangenaam verrast.

De eigenaars, een echtpaar, hadden een bevriend stel op bezoek. De twee mannen gingen meteen onder de motorkap kijken. Ze konden het probleem niet oplossen, ook niet nadat er nog een bevriende automonteur was gebeld, maar er werden al gauw plannen gemaakt om mij de volgende ochtend (vanochtend dus) naar een Ford garage te brengen.

De avond viel, we dronken we met z’n allen op het terras een glaasje. Op een zeker moment nodigde de vrouw des huizes me uit om mee te eten. Even later zaten we met z’n vijven aan tafel (de drie jonge kinderen van de twee stellen zaten in een hoekje aan een kleiner tafeltje van een grote pizza te smullen). In ons beste Engels hadden we een erg gezellig gesprek. De sfeer was ontspannen en ik voelde me heel welkom. Dit is wat mensen bedoelen als ze zeggen dat ze in een warm bad terecht zijn gekomen.

Vanochtend waren we bij de garage waar de vrouw het woord voerde. Ik was aan het reizen en had snel hulp nodig, legde ze uit. Of ik misschien meteen geholpen kon worden? Mijn auto werd naar binnen gereden en onderzocht. Al snel bleek dat ik mijn voertuig moest achterlaten, misschien zelfs voor meerdere dagen. Geen prettig bericht, maar het echtpaar hielp me alsof het hun eigen probleem was. Mijn bagage werd overgeheveld naar hun auto. Terug in het hotel kreeg ik koffie en aandacht, en werd mijn volgende hotelreservering, in west Spanje, vakkundig en zonder kosten geannuleerd (wat eigenlijk niet mogelijk was).

Het lijken misschien maar kleine dingen maar voor mij was de hulp die ik kreeg overvloedig, en ongelooflijk fijn en geruststellend. Ik stond er niet alleen voor. Ze hielpen me met alle praktische zaken, en ze straalden een en al warmte uit, waardoor mijn oververhitte brein snel kalmeerde. Dit zijn echt heel lieve mensen.

Ik heb nog geen nieuws van de garage. Ik stel me in op een verblijf van meerdere dagen in dit hotel. Nu ik me er bij neer heb gelegd vind ik dit eigenlijk wel een mooie ervaring. Ik maak me vaak grote zorgen over deze wereld, in deze gepolitiseerde tijden, maar zo lang we op deze manier met elkaar om kunnen gaan, zal onze menselijkheid wel warm blijven, ook als mijn auto straks weer naar behoren gekoeld wordt.

Zolang ik hier ben — zonder auto — ga ik proberen aan mijn volgende boek te werken. Ik heb op mijn kamer een werkplek met een groot beeldscherm. Als ik opzij kijk, zie ik een zonnig groen heuvellandschap. Ik voel me best prettig. Later zal ik waarschijnlijk met veel plezier op deze dagen terugkijken.

Ik kan Hotel Osabarena van harte aanbevelen.


Wil je updates in je mailbox ontvangen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Reis

Bourgogne

Geplaatst op

Toen ik na het ontbijt uit Arry vertrok hing er een dichte mist over Lotharingen, maar aan het einde van de ochtend trok de lucht plotseling open. Op dat moment was ik al de Bourgogne. De zonbeschenen groene heuvels waren schitterend.

Evenals de vorige dag was mijn stemming goed. Ik matigde mijn snelheid, keek zo vaak als ik kon naar het glooiende landschap en luisterde ondertussen naar een lezing van Alan Watts over de taoïstische kijk op het menselijk leven. Ik had op dat moment echt niets te wensen.

Kort na het middaguur was ik in het centrum van Autun. Ik wandelde een paar rondjes om de kathedraal en ging daarna naar binnen. Eerlijk gezegd vond ik het interieur wat teleurstellend. Het was nogal somber en kaal, en het oogde verlaten, ondanks het handjevol toeristen die net als ik door de ruimte slenterden en af en toe bij een beeld bleven stilstaan. Nadat ik in een café een cappuccino had gedronken reed ik verder naar Lucenay-l’Évêque waar ik voor drie nachten een appartement had gehuurd.

Ik ben erg in mijn nopjes met dit ruime appartement. Het bestaat uit maar liefst vijf kamers, een keuken en een badkamer met ligbad; en het is mooi ingericht. Ook het uitzicht bevalt me zeer. In de tuin staat een felrode boom met zijn herfstige schoonheid te pronken. En op straat is het werkelijk muisstil. Ik vind dit een fijne plek om een paar dagen uit te rusten van alle hectiek van de afgelopen weken.


Wil je updates in je mailbox ontvangen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Reis

De reis is begonnen

Geplaatst op

Vanochtend ben ik uit Tilburg vertrokken en nu, even na vijven in de namiddag, zit ik op mijn hotelkamer in Arry een glas wijn te drinken. Ik voel me opmerkelijk kalm en tevreden. De reis is goed verlopen en het echtpaar dat me hier in La maison d’Angeline verwelkomde lijkt me sympathiek.

Voordat ik bij het hotel aanbelde ben ik het plaatselijke romaanse kerkje – Église Saint-Arnould d’Arry – binnengegaan. Daar heb ik even rondgekeken en op een bankje gezeten. Ik verwonderde me erover dat dit gebouw al sinds de twaalfde eeuw op deze plek staat en zo te zien nog steeds in gebruik is. Hoeveel mensen hebben hier in de loop der eeuwen God aanbeden? Hoeveel kinderen zijn hier gedoopt? En hoe vaak is hier afscheid genomen van een overleden dorpsgenoot? Meer dan achthonderd jaren zijn in deze ruimte verstreken – meer dan dertig generaties hebben op deze tegels gelopen.

Het is koud in de kerk maar dat past bij deze oude muren. Ik kan echt niet bevatten dat ik hier zit, dat ik uit mijn huis ben weggegaan en nu op zoek ga naar een nieuw thuis in een ander land. Maar ik voel me helemaal rustig.  Alles is goed zo. Het is alsof het niet anders had kunnen gaan, alsof dit doodnormaal is.


Inmiddels is het wat later op de avond. Ik heb gegeten in Pont-à-Mousson en zit nu weer op mijn hotelkamer. Tijdens het eten dacht ik aan het afscheid vanochtend in Tilburg, aan de reis hier naar toe, aan het mooie middeleeuwse kerkje. Ook heb ik veel naar buiten gekeken, naar de mensen die in deze streek wonen, die hier van dag tot dag hun leven leiden. Wie reist kijkt met nieuwe ogen.

Dus, beste lezer, dit is mijn eerste korte verslagje. Ik zou bladzijden vol kunnen typen maar ik hou het hier bij, voor nu. Later meer. Groetjes uit Frankrijk!


Wil je updates in je mailbox ontvangen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Reis

Op reis

Geplaatst op

Binnenkort ga ik met vervroegd pensioen. Ik ga de arbeidsmarkt achter me laten en een ander leven beginnen. Natuurlijk blijf ik schrijven, maar niet meer in het huis waarin mijn eerste drie romans zijn ontstaan. Zelfs niet meer in Nederland. Ik ga namelijk op reis, met de bedoeling in het buitenland een nieuw thuis te vinden.

Mijn Tilburgse huis is verkocht, en is over een paar maanden niet meer van mij. Op 22 oktober 2019 zal ik in de auto stappen en naar Portugal rijden. Voorlopig zal ik in vakantiehuisjes wonen tot ik een permanent dak boven mijn hoofd heb gevonden. Heel nieuw, heel spannend!

Ik zal hier regelmatig verslag doen van mijn reis en mijn verblijf in het buitenland. Iedereen die geïnteresseerd is, kan dus lezen waar ik ben en hoe het met me gaat. Er zal ook een nieuwsbrief komen om de lezers te informeren over nieuwe artikelen.

Wordt vervolgd.


Wil je updates in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.