Algemeen

De Heilige Graal

Geplaatst op

‘(…) and the end of all our exploring will be to arrive where we started and know the place for the first time.’ – T.S. Eliot

Het is zaterdagavond, 30 november. De afgelopen week heb ik in een fijn appartement in de buurt van Hamburg gewoond, en zojuist heb ik mijn reistassen weer ingepakt omdat ik morgen verder trek. Zo langzaam aan begin ik een patroon te zien. Ik kom ergens aan; na een dag begin ik me al een beetje thuis te voelen, en na twee dagen is het mijn plek; en dan vertrek ik weer, in een afscheidsstemming. Op mijn volgende locatie zal het ook wel weer zo gaan.

Dat thuisgevoel, daar schreef ik voor mijn vertrek al over en het blijft me bezighouden. Dat was de heilige graal die ik ging zoeken, denk ik wel eens. Ergens in Europa hoopte ik een thuis te vinden. Ik wist niet waar, ik wist niet hoe het er uit zou zien, maar ik zou mijn ogen er voor open houden. Daar werd ik me nog sterker van bewust toen ik Portugal verliet.

Ik kan mezelf deze weinig originele vraag stellen: is thuis wel een bepaalde plek op aarde? Aan de ene kant wel. Ik kan me niet in elk landschap of elke cultuur thuis voelen, heb ik gemerkt. Ik ben erg gehecht aan de eeuwenoude cultuur van Noordwest-Europa. Om het iets dramatischer te zeggen: in het Avondland ligt mijn voorgeschiedenis, en dus mijn toekomst. Dat is geen holle frase, ik ervaar het echt zo.

Maar daarmee is lang niet alles gezegd. In deze kleine woning, een half uur van Hamburg, voelde ik me na een paar dagen thuis. Ook in mijn vorige appartement, in het Taunusgebergte, had ik die gewaarwording. En wat langer geleden, op een mooie etage in de Bourgogne, had ik ook al snel het idee dat die ruimte, die muren, die meubels van mij waren, dat ze als het ware een uitbreiding van mezelf waren.

Dus, wat is dat nu precies, thuis? De plaats waar je ooit bent begonnen? En die je pas veel later, na vele omzwervingen voor het eerst echt kent? Zou dat betekenen dat ik mijn reis uiteindelijk in Nederland ga eindigen? Ik weet het niet. Op dit moment kan ik me dat niet voorstellen. Maar als ik dat kleine landje bij aankomst als mijn thuis herken, dan mag het natuurlijk wel zo gaan.

Voorlopig ga ik echter verder met mijn omzwervingen. Ik heb een paar bestemmingen in mijn hoofd. Daar vertel ik wellicht later wat over want ik weet nu dat mijn ideeën heel snel weer kunnen verdampen. Als ik in een nieuw land aankom, zal ik het melden, beste lezer. En dan zal ik je ook laten weten of ik een vermoeden van een thuisgevoel heb.


Algemeen

Autobahn

Geplaatst op

Beste lezer,

Mijn vertrek uit Portugal ligt nu ruim twee weken achter me. Tot nu toe heb ik weinig verteld over mijn beweegredenen om dat land zo snel weer te verlaten – niet omdat ik niet wilde maar omdat mijn gedachten nog niet samenhangend genoeg waren om in woorden uit te drukken. Nu wordt het tijd om eens een poging wagen.

Terugkijkend kan ik zeggen dat mijn twijfels al veel eerder de kop opstaken. Al tijdens de voorbereidingen kwam er regelmatig een zeurend gevoel voorbij. Klopte mijn idealistische voorstellen van de hele onderneming wel? Kon ik me in Portugal vestigen en me daar thuis voelen? Was het echt zo makkelijk als ik dacht?

Ik heb in die tijd, voordat het allemaal echt concreet werd, met meerdere alternatieve ideeën gespeeld maar heb tenslotte het besluit genomen om met het oorspronkelijke plan door te gaan. Ik ging emigreren naar Portugal. De twijfels schoof ik terzijde. Of beter gezegd: ik drukte ze zo ver mogelijk weg.

Ik herinner me de dag van aankomst in Arganil, 1 november. Alle twijfels kwamen onmiddellijk terug, heviger dan voorheen. Nu kon ik er niet meer omheen. Als ik zou proberen hier te gaan wonen, zou het een worsteling worden, besefte ik stilletjes in mezelf, zonder hierover in mijn blog te schrijven. Dat gevoel werd elke dag sterker en na anderhalve week nam ik het besluit om weer te vertrekken. En de opluchting die dat besluit teweegbracht was veelzeggend, en was op zich ook weer een opluchting.

Nu ben ik in Duitsland, maar niet met dezelfde instelling als waarmee ik naar Portugal ging. Ik heb een week het Taunusgebergte gezeten, ik verblijf nu in de omgeving van Hamburg, en over een paar dagen ga ik naar een stadje in de buurt van Düsseldorf. Geloof me, beste lezer, ik heb geen flauw idee wat ik aan het doen ben, behalve dat ik aan het reizen ben. Ik heb geen doel, ik speel niet met de gedachte om me hier in Duitsland te vestigen en weet niet waar ik over een maand zal zijn. Er gaan natuurlijk veel flarden van ideeën door me heen, maar de ervaring heeft geleerd dat die snel weer kunnen veranderen.

Maar ik maak me geen zorgen. Over het algemeen voel ik me rustig. Ik heb geen behoefte aan een waterdicht plan. Op dit moment is het alleen van belang dat ik weet waar ik over een paar dagen ben. Meer heb ik nu niet nodig. En dat is opmerkelijk want zo heb ik nooit geleefd. Nu dus wel, en daar ben ik blij om.

Hoewel ik het soms moeilijk vind om stukjes voor dit blog te schrijven, wetend dat ik voor veel mensen niet meer te begrijpen ben, wil ik toch proberen jullie regelmatig te vertellen wat er gebeurt en waar ik ben. Dus, als je het op kunt brengen, vind ik het gezellig als je nog even meereist. 🙂

Een warme groet,

Joost