Reflecties

Boosheid

De afgelopen maanden hebben onze leiders hun almacht op zo’n intimiderende wijze tentoongesteld, en in onze gezichten gewreven, dat niemand in dit eens zo vrije land het nu nog aandurft om de regels te schenden. Men gehoorzaamt massaal, stel ik met ontzetting vast. Ziehier een van de vruchten die de regering tijdens deze ‘pandemie’ in de schoot is geworpen. Men heeft een vergaande controle over het volk verkregen, en men hoefde daarvoor niet eens geweren en tanks in te zetten. Die macht werd als een cadeautje door het volk zelf aangeboden. Die controle en die macht, en de daaruit voortgekomen waanzin, maken me regelmatig furieus.

Ik moet nu opeens terugdenken aan een artikel dat ik een paar weken geleden las, getiteld ‘The Revolutionary Beethoven‘. (Chris Wright, in Dissent). Daarin werd verteld dat Ludwig tegen het einde van zijn leven nog zelden door zijn vrienden werd uitgenodigd om te komen dineren. Dat was omdat hij op zulke avonden urenlang met luide stem, en een vurige blik in zijn ogen over politiek placht te praten, en daarbij de meest controversiële ideeën ten gehore bracht. Sommige vrienden hadden schoon genoeg van ’s mans woeste tirades; anderen waren oprecht bang dat spionnen van de politie op straat zouden kunnen horen wat er binnenshuis werd geschreeuwd.

Tevens is van Beethoven bekend dat hij zijn derde symfonie aanvankelijk aan Napoleon had opgedragen. Maar toen hij in 1804 hoorde dat de Franse machthebber zich tot keizer had laten kronen, was de componist zo woedend dat hij onmiddellijk het titelblad van het manuscript verscheurde. Het stuk dat de ‘Bonaparte Symfonie’ had moeten heten, kreeg uiteindelijk de titel ‘Eroïca’ toebedeeld.

Ik geloof dat deze componist mijn vriend had kunnen zijn.


Ga naar: inhoudsopgave miniaturen.