Vertelsels

Baby

Geplaatst op

Vanochtend werd ik wakker uit een vreemde droom.

Ik lag op een ziekenhuisbed en er werd bij mij bloed afgenomen. Waarom dat gebeurde, weet ik niet. Ik weet alleen dat het me helemaal niet verontrustte. Ik was heel kalm, en dat mag opmerkelijk worden genoemd want het ging om een grote hoeveelheid bloed die vanuit een vreemde plek — vlak achter mijn rechteroor — via een doorzichtig slangetje werd weggepompt. Maar zoals gezegd, ik was volkomen rustig.

Op een zeker moment kwamen enkele verpleegsters de kamer binnen. Een van hen bracht een baby mee, een mooie, licht mollige baby — en dat kind, een meisje, werd mij in handen gegeven. Ze voelde zacht aan, en ik had het idee dat ze even glimlachte. Dit was mijn dochtertje, besefte ik, ook al wist ik niet wie de moeder was. Ik was haar vader. Ondertussen hield ik dat pasgeboren kind trots tegen mijn borstkas. In volle tevredenheid liet ze zich door mij omhelzen. En ik was zielsgelukkig.

Toen werd ik wakker, verbaasd en verwonderd over die merkwaardige droom.


Vertelsels

Sinds ik dood ben

Geplaatst op

Onlangs zat ik na te denken over een nieuw verhaal. Ik stelde me voor dat de verteller een onlangs overleden man was, die vanuit het hiernamaals terugkeek naar de wereld die hij zojuist had verlaten. Even later kwam er een eerste alinea in me op:

“Sinds ik dood ben, snap ik nog minder van de wereld dan toen ik nog leefde. Het domein van het stoffelijke, dat grillige landschap waarin ik hiervoor vertoefde, is in mijn nieuwe bestaan niet begrijpelijker geworden, maar juist veel raadselachtiger. Als ik nu naar het ondermaanse kijk, roept alles wat ik waarneem vragen in me op. Zo begrijp ik bijvoorbeeld niet wat ruimte is – wat plaats, afstand en beweging betekenen. En ik zie niet die scherpe grens tussen fictie en realiteit die de aardbewoners wel menen te zien, en waar zij veel waarde aan hechten. Ook verbaas ik me als ik mensen hoor vragen naar ‘het waarom’ van een verschijnsel of gebeurtenis, met in hun ogen een blik die me vertelt dat ze werkelijk geloven dat er een antwoord op die vraag bestaat. Heel merkwaardig komt dit alles me voor – heel apart. Maar momenteel is Chronos, de godheid die op aarde ‘de tijd’ wordt genoemd, toch wel de grootste veroorzaker van mijn verwarring. Door hem raak ik af en toe helemaal de kluts kwijt.”

Misschien zal ik dit verhaal nog ooit schrijven. Het begin heb ik in elk geval al.


Ga naar: inhoudsopgave miniaturen.

Vertelsels

Ketting van associaties

Geplaatst op

Ik zit te mijmeren over een bepaalde scène uit de tweede helft van mijn leven, waarin ik in een rokerig café naar een jazzband zit te luisteren. Als de pianist op een zeker moment een dalend pentatonisch motief inzet, word ik terstond meegenomen naar een studentenkamer in een andere stad, twintig jaar eerder, waar ik voor een vriendinnetje een prelude van Debussy probeer te spelen: La fille aux cheveux de lin. Vervolgens ben ik heel kort, slechts een paar tellen, een bejaarde man die op straat naar een mooi jong meisje met lang blond haar staat te gluren, om daarna door een wolk van tijd te gaan en in mijn ouderlijke huis te arriveren. Ik ben nu in de jaren zeventig van de twintigste eeuw – dit zijn mijn tienerjaren. Ik lig op bed en blader door een seksboekje dat ik in het nachtkastje van mijn vader heb gevonden. En als ik dan plotseling drieëndertig ben, ligt hij, mijn vader, opgebaard in een doodskist. Ik kijk naar zijn bleke gelaat en voel geen verdriet – dat komt pas een jaar later, als ik in Ierland oog in oog sta met een glimlachende oude man die verbluffend veel op mijn vader lijkt, en die me tranen in de ogen bezorgt.

Zo werkt de geest — niet volgens de rechte lijnen van de logica, maar in onvoorspelbare associatieve sprongen. Dit is de werkelijkheid van ons spiritueel leven.


Ga naar: inhoudsopgave miniaturen.

Gebeden

De transcendente route

Geplaatst op

Ik heb in het afgelopen jaar meerdere keren tegen vrienden en tegen mezelf gezegd dat er voor mij nog maar één weg was overgebleven, en dat was de transcendente route. Ik moest de wereldse beslommeringen de rug toekeren, en op zoek gaan naar het metafysische. Ik noem dat: Zoeken naar God.

Is het omdat ik alle hoop in het goede voor de wereld heb verloren, dat ik me nu helemaal naar het bovenwereldse wend? Misschien is dat zo. Misschien is het ook omdat het past bij mijn leeftijd en het besef van de naderende dood. Ik heb al zo veel aards geluk en aardse schoonheid mogen ontvangen, daarin kan ik me niet meer verder ontwikkelen. Het is tijd om omhoog te kijken.


Ga naar: inhoudsopgave miniaturen.

Gebeden

Pockets of Silence

Geplaatst op

“When I was a younger man, art was a lonely thing. No galleries, no collectors, no critics, no money. Yet, it was a golden age, for we all had nothing to lose and a vision to gain. Today it is not quite the same. It is a time of tons of verbiage, activity, consumption. Which condition is better for the world at large I shall not venture to discuss. But I do know, that many of those who are driven to this life are desperately searching for those pockets of silence where we can root and grow. We must all hope we find them.” — Mark Rothko

We moeten stille kleine plekjes vinden waar we in vrijheid kunnen ademen. Dat is wat Rothko in de jaren vijftig al voelde, en wat hij heden ten dage in het kwadraat — nee, tot de tiende macht — gevoeld zou hebben, zoals ik het ook in elke vezel van mijn wezen voel. Die stille kleine plekjes, we moeten allemaal hopen dat we ze gaan vinden.


Ga naar: inhoudsopgave miniaturen.

Reflecties

De zondeval

Geplaatst op

Ik heb het derde hoofdstuk van Genesis, over de zondeval van de mens, herlezen. Nadat Adam en Eva de vruchten van de verboden boom hebben gegeten, worden ze uit de Tuin van Eden verbannen. In hen is voor altijd iets veranderd. Zij beschikken voortaan over kennis van goed en kwaad en staan daardoor dichter bij God – maar de prijs die zij voor die verworven kennis moeten betalen, is een leven vol pijn en ontbering. Zij moeten het land gaan bewerken om zichzelf te voeden; en ze zullen hun eigen kleding moeten maken om zich tegen de kou te beschermen. In de loop der tijd zullen hun nakomelingen een keur aan gereedschappen gaan uitvinden; en ze zullen huizen gaan bouwen, en daarna ook machines.

Door hard te werken kunnen de mensen het leed – dat op onze planeet altijd aanwezig is – enigszins naar de achtergrond schuiven. En soms slaagt men er zelfs in het immer nabije aardse leed tijdelijk uit het bewustzijn te verwijderen. Op die momenten droomt de mens dat hij in veiligheid en comfort leeft; en hij verbeeldt zich dat zijn hart wederom met vrede gevuld is, zoals destijds in het aards paradijs. Tijdens die episodes van onbewust‑zijn merkt hij niet op dat hij in een illusie leeft, en hij realiseert zich ook niet dat in die illusie een kiem van waanzin besloten ligt. Die waanzin is in mijn tijdsgewricht, in de eenentwintigste eeuw, ontkiemd – of ontketend – en is zich als onkruid over de wereld aan het verspreiden.

“Sinds het begin van de zeventiger jaren van de twintigste eeuw hebben zich in de westerse samenlevingen vreemde veranderingen voltrokken. Terwijl het echte leven alsmaar ingewikkelder en overweldigender werd, begonnen de mensen zich allengs terug te trekken in een simpelere versie van de wereld, in een overzichtelijk fictief verhaal dat via de massamedia werd verspreid. Alle bewoners van de samenleving – burgers, geestelijken, ambtenaren en politici – verhuisden gewillig van de realiteit naar de nieuwe namaakwereld omdat de eenvoud ervan zo geruststellend was. Zelfs degenen die geloofden dat ze het systeem aanvielen – de radicalen en de kunstenaars van de tegencultuur – werden onderdeel van het bedrog omdat ook zij zich hadden teruggetrokken in de waanwereld. En terwijl het collectieve westerse bewustzijn zich alsmaar verder verplaatste naar de dromen die op de beeldschermen werden getoond, naar de gefabriceerde illusies, konden kwaadaardige krachten buiten bereik van de waarneming tot wasdom komen.” — Adam Curtis (Inleiding HyperNormalisation, vrije vertaling door Joost van de Goor).

Deze krachten, die momenteel het leven op deze planeet besturen, en die de Grote Omwenteling in gang hebben gezet, zijn niet alleen oppermachtig, ze zijn ook compleet waanzinnig. Het zijn perverse technocraten die geloven dat ze omnipotente goden zijn. Deze nieuwe heersers zijn bezig de wereld om te bouwen tot een machine. In hun dromen zien ze zichzelf als operators van een enorm dashboard met vele glimmende knoppen waarmee ze alle aardse activiteit tot in het kleinste detail kunnen inregelen. En wij, de mensen van vlees en bloed, zijn in hun visie de radertjes in de machinerie. Onze gedachten, gevoelens, verlangens – maar vooral onze consumptieve gedragingen – zijn in de ogen van deze waanzinnigen niet meer dan datapakketjes in hun grandioos wereldomspannend besturingssysteem.


Ga naar: inhoudsopgave miniaturen.

Gebeden

Gebed aan God en Maria

Geplaatst op

Goede God en Maria, dit gebed is voor U beiden. Ik bid voor een snelle genezing van de wereld. ‘Van deze kwaadaardige wereld,’ moet ik misschien zeggen, want het kwaad is de ziekte waar we aan lijden. En ik bid voor het behoud van al het goede dat we in het verleden hebben opgebouwd en dat nu dag in dag uit vernietigd wordt.

Lieve Maria, verleen steun aan alle moeders die elke dag moeten aanzien hoeveel leed hun kinderen wordt aangedaan – en geef de kinderen moed en vertrouwen, opdat ze hun geloof in de schoonheid van het leven niet zullen verliezen.

Lieve God, bevrijd alle mensen van hun doodsangst – en geef hen elke dag een leven vol liefde.

Beste God en Maria, verlos ons van het kwaad waar alle mensen van goede wil onder gebukt gaan – en geef de wereld haar goedheid terug.


Ga naar: inhoudsopgave miniaturen.