Voorbereiding

Vreemde spanning

Geplaatst op

Terwijl mijn vertrek dichterbij komt, begint er in mijn gemoed iets te veranderen. Er komt een vreemde spanning in me op. Dat heeft niets te maken met de praktische zaken die nog geregeld moeten worden — alles loopt goed, ik hoef geen grote problemen op te lossen. Het is een gevoel dat zich maar moeilijk in woorden laat beschrijven.

De tijd tikt langzaam maar zeker weg en ik ben aan het wachten. In mijn hoofd is het tamelijk rustig, ik heb enorm veel zin in mijn avontuur en kijk met vertrouwen naar de toekomst. Ondertussen lijkt het alsof mijn lichaam in een heel andere stemming is. Ik ben af en toe nerveus, een tikkeltje ongedurig en ongeduldig — ik kan niet veel tegenslag verdragen. Deze laatste dagen lijken op een vacuüm in de tijd. Ik begrijp deze fase niet — alles lijkt anders, alles lijkt onwerkelijk. Het liefst zou ik op Fast Forward drukken zodat ik morgen al kan gaan rijden.

Dit is allemaal nieuw voor mij. Ik kan er geen naam aan geven. De spanning stroomt door me heen en laat me niet met rust. En als iemand vraagt hoe het met me gaat, en ik probeer dit uit te leggen, dan komt er niets begrijpelijks uit mijn mond. Alles gaat immers goed en ik heb er zin in. Dat is de waarheid. En toch is er die vermoeiende spanning.

Ik kan niets doen, behalve wachten. Over twaalf dagen stap ik ‘s ochtends in de auto en die avond zal ik in Frankrijk in een hotelkamer gaan slapen. Dan is mijn reis werkelijk begonnen. Ik ben ongelooflijk benieuwd hoe alles zal gaan, hoe ik me zal voelen. En ondanks de vreemde stemming van dit moment heb ik er alleen maar vertrouwen in. Ik voel me bevoorrecht, ik ben oprecht dankbaar…, en ik ben onrustig!

De weg naar het zuiden wacht op me

Wil je updates in je mailbox ontvangen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Nederland

Waarom?

Geplaatst op

Waarom doen we wat we doen? Waarom kopen we vandaag dit ene huis en niet het vorige, dat we gisteren bezichtigd hebben? Waarom zijn we getrouwd met deze persoon en niet met die andere, die ook heel lief was? Ik durf te beweren dat we het antwoord meestal niet kennen.

Volgens mij worden veel van onze daden bepaald door een ingewikkeld, onzichtbaar netwerk van oorzaken, motieven en beweegredenen — een ondergronds web van instincten en veelal onbewuste driften. We overzien dat netwerk nauwelijks. Meestal zoeken we achteraf naar een simpele, voor iedereen navolgbare reden voor wat we zojuist gedaan hebben en negeren we alles wat we niet begrijpen omdat we nu eenmaal van duidelijkheid houden.

Waarom wil ik Nederland verlaten om in een ander land te gaan wonen? Als ik eerlijk ben: ik weet het niet. Ik kan er heel flauw aan toevoegen: waarom zou ik eigenlijk niet gaan? En dat is best een goed antwoord. Waarom niet? Ik zou waarschijnlijk niet weggaan als ik in Nederland een fijne baan had, of een dierbare geliefde. Vermoedelijk zou ik ook niet vertrekken als ik aan mijn huis gehecht was. En als ik deel uitmaakte van een hechte gemeenschap van mensen, met wie ik een toekomstvisie deelde, zou ik graag bij hen in de buurt blijven. Maar dat is allemaal niet zo. Ik ben bijna 63, ik ga met pensioen, ik ben alleen, heb mijn huis verkocht en kan overal wonen. En ik heb oprecht zin in die toekomst. Dat is het simpele en eigenlijk ook het meest veelzeggende antwoord.


Wil je updates in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Huis of Thuis

De snuffelende overheid

Geplaatst op

Zojuist heb ik mijn afvalcontainer buiten op het trottoir gezet, wetend dat er straks een team van ambtenaren in de straat zou kunnen verschijnen om te controleren of ik mijn afval goed heb gescheiden. Ze komen niet elke week maar je weet nooit of onze wijk weer eens aan de beurt is. Het is dus mogelijk dat er vandaag weer enkele mannen in uniform langskomen, mijn bak openen en in mijn afval gaan snuffelen.

Toen ik dit voor het eerst zag gebeuren, en nadat ik van de eerste verbijstering was bekomen, legde ik onmiddellijk een verband met de Stasi in de voormalige DDR. En ik was niet alleen. Later hoorde ik dat enkele buurtgenoten onafhankelijk van elkaar hetzelfde woord in de mond namen. ‘Stasipraktijken,’ vond men. Ik weet niet of de verantwoordelijke wethouder ooit aan deze overeenkomst heeft gedacht, of dat hij teveel door zijn carrièreplan in beslag werd genomen.

Momenteel bereid ik me voor op mijn vertrek uit Nederland en ik denk af en toe na over mijn beweegredenen. Waarom ga ik dit land verlaten? Natuurlijk niet alleen omdat de overheid mijn afval besnuffelt. Dat is slechts een symptoom van de grotere ontwikkeling die zich in de eenentwintigste eeuw aan het voltrekken is. Nederland is volgens mij ernstig ziek. Ooit was dit een van de meest vrije plekken op aarde, nu wordt dit land langzaam gewurgd door een verstikkend stelsel van regels, procedures, protocollen, geboden en taboes (en laten we de tirannie van de deugdzaamheid niet vergeten, maar daarover later in een ander stukje meer). In een van mijn boeken schreef ik: ‘We leven in het systeem dat voorheen de samenleving heette.’ Treffender heb ik het nog nergens gelezen, als ik zo onbescheiden mag zijn.

Ik hoor de lezer denken: ‘Maar is het in andere landen dan zoveel beter?’ Nee vermoedelijk niet, geef ik grif toe, hoewel gezegd moet worden dat de ontmenselijking niet overal even snel en efficiënt verloopt. Nederland is ongetwijfeld een van de koplopers — maar inderdaad, de nieuwe technocratie is zich over de hele westerse wereld aan het verspreiden. Ik besef dat het moeilijk zal zijn om ergens in het huidige Europa nog een enclave van vrijheid en waardigheid te vinden maar ik vind dat ik aan mezelf verplicht ben om op zoek te gaan, zelfs als dit betekent dat ik de rest van mijn leven zal moeten blijven zoeken.

Straks ga ik mijn geleegde afvalcontainer weer binnenhalen. Dan zal ik wel zien of er een groene, oranje of rode kaart aan de bak is bevestigd en welk oordeel onze heersers en heerseressen over mij vellen. Ik zal er niet warm of koud van worden. Overigens ben ik eigenlijk best een brave burger hoor! Ik heb tot op heden slechts één waarschuwing gehad en nog nooit een boete. Een keer werd ik zelfs op een groene kaart getrakteerd. ‘U hebt goed uw best gedaan,’ stond erop.


Wil je updates in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Voorbereiding

Mijn vertrek nadert

Geplaatst op

Elke dag staat nu in het teken van mijn vertrek op 22 oktober. Niet dat ik van ’s ochtends tot ’s avonds bezig ben met regelen en opruimen. Zo veel werk is het nu ook weer niet. Maar het is bijna niet mogelijk nog aan iets anders te denken. Ik sta op de drempel van de grootste verandering van mijn leven.

De situatie in vogelvlucht:

In oktober begint mijn pensioen. Dat vraagt af en toe wat aandacht om er zeker van te zijn dat alles meteen goed gaat (ik ben immers in het buitenland als de betalingen beginnen). In diezelfde maand is de overdracht van mijn huis bij de notaris, en ook dat moet ik in de gaten houden. Bovendien zijn er allerlei instanties die ik moet informeren of die ik vragen moet stellen. Ik heb inmiddels veel ervaring met onwillige of onwetende telefoonmijnheren en –mevrouwen. En het huis moet natuurlijk leeg. Ik neem niets mee, behalve wat in mijn auto past. Langzaam maar zeker zie ik spulletjes verdwijnen: boeken, meubels, stapels papier, oude kleding, etc. Ondertussen probeer ik tot me door te laten dringen wat er gebeurt: ik ga Nederland verlaten met de bedoeling niet meer terug te komen.

Waar ik uiteindelijk terecht ga komen, weet ik nog niet. Wel weet ik waar ik de wintermaanden in Portugal doorbreng – de eerste maand (november) in een B&B van een Nederlands echtpaar dat me de afgelopen maanden uitstekend heeft geholpen en geadviseerd met 1001 praktische zaken. Op 1 december ga ik naar een vakantie-appartement, een dorp verderop. Daar kan ik waarschijnlijk blijven tot het voorjaar. Wat er daarna gebeurt, is afhankelijk van de vraag: kan ik een huurhuis vinden waar ik me thuis voel en waar ik permanent wil wonen? Als ik niet kan blijven, ga ik in de zomer misschien door Europa reizen. En misschien kon ik dan in de herfst wel weer terug in Portugal. Maar het zou mooi zijn als ik in de loop van de komende winter een fijn huis vind.

Ik voel me bevoorrecht dat ik dit kan doen. Maar de opwinding zindert wel door mijn aderen.

Ik weet nog niet hoe de laatste weken zullen gaan, of ik afscheid kan nemen van alle vrienden en kennissen, en hoe dan? Hoewel dat eigenlijk het belangrijkste is, lukt het me nog niet zo goed om me daarop te concentreren. Ik hoop dat ik begin oktober overal mee klaar ben (behalve de laatste exodus van spullen uit het huis) en dat ik dan rust vind voor etentjes en borrels.


Wil je updates in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Huis of Thuis

Huis of Thuis?

Geplaatst op

Vandaag ben ik op deze site begonnen aan een nieuw lijstje met ‘popsongs’ waarvan de tekst gaat over het verlaten van je huis en het zoeken naar een thuis. Het zijn liedjes over afscheid en verlangen — over op pad gaan, reizen en aankomen. Ik heb die pagina ‘Songs of Restlessness’ genoemd. (Link hieronder).

Een van de nummers die ik voor die lijst heb uitgekozen is getiteld: ‘A House is not a Home’. Ja, dat klopt, maar hoe komt dat? En waarom is dit land, Nederland, voor mij wel een prima huis, maar geen thuis?

Dat is eigenlijk de kernvraag van dit reisverslag in wording. Daar zal ik het vermoedelijk nog vaak over hebben (ik waarschuw de lezer maar alvast). Hierbij een eerste aanzet…

De overeenkomsten tussen een huis en een woonland zijn eigenlijk heel treffend. Nederland is een degelijk en goed georganiseerd huis. De fundering is van stevig beton, er zijn uitstekende bakstenen gebruikt en het dak is van topkwaliteit. In dat huis is alles tot in de puntjes geregeld. Er zijn hypermoderne systemen aangelegd — voor heet en koud water, gecontroleerde ventilatie, een topklasse internetverbinding, een state-of-the-art televisie, een slimme energiemeter… Enfin, zo kan ik nog wel even doorgaan maar de lezer heeft mijn punt al lang begrepen.

Is dit huis, Nederland, ook een thuis? Die vraag heb ik mezelf regelmatig gesteld. En het antwoord werd uiteindelijk: ‘Neen’. Ik voel me niet meer thuis in Nederland. Klinkt dat melodramatisch? Volgens mij niet. Negatief? Nee hoor, gewoon eerlijk. Zijn het grote woorden? Ach, laat ik ons aller vriend Harry Mulisch maar eens citeren: ‘Waarom zo bang voor grote woorden?’

Hier laat ik het voor nu even bij, lieve lezer. Ik ga uw goede wil en uithoudingsvermogen niet op de proef stellen — althans, nu nog niet. Het moge duidelijk zijn dat dit geen reisverslag met gezellige foto’s van exotische gerechten en romantische zonsondergangen wordt. Betreden op eigen risico! 🙂

(Wordt vervolgd)

Ga naar de pagina ‘Songs of Restlessness‘.


Wil je updates in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Reis

Op reis

Geplaatst op

Binnenkort ga ik met vervroegd pensioen. Ik ga de arbeidsmarkt achter me laten en een ander leven beginnen. Natuurlijk blijf ik schrijven, maar niet meer in het huis waarin mijn eerste drie romans zijn ontstaan. Zelfs niet meer in Nederland. Ik ga namelijk op reis, met de bedoeling in het buitenland een nieuw thuis te vinden.

Mijn Tilburgse huis is verkocht, en is over een paar maanden niet meer van mij. Op 22 oktober 2019 zal ik in de auto stappen en naar Portugal rijden. Voorlopig zal ik in vakantiehuisjes wonen tot ik een permanent dak boven mijn hoofd heb gevonden. Heel nieuw, heel spannend!

Ik zal hier regelmatig verslag doen van mijn reis en mijn verblijf in het buitenland. Iedereen die geïnteresseerd is, kan dus lezen waar ik ben en hoe het met me gaat. Er zal ook een nieuwsbrief komen om de lezers te informeren over nieuwe artikelen.

Wordt vervolgd.


Wil je updates in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.