Algemeen

Autobahn

Beste lezer,

Mijn vertrek uit Portugal ligt nu ruim twee weken achter me. Tot nu toe heb ik weinig verteld over mijn beweegredenen om dat land zo snel weer te verlaten – niet omdat ik niet wilde maar omdat mijn gedachten nog niet samenhangend genoeg waren om in woorden uit te drukken. Nu wordt het tijd om eens een poging wagen.

Terugkijkend kan ik zeggen dat mijn twijfels al veel eerder de kop opstaken. Al tijdens de voorbereidingen kwam er regelmatig een zeurend gevoel voorbij. Klopte mijn idealistische voorstellen van de hele onderneming wel? Kon ik me in Portugal vestigen en me daar thuis voelen? Was het echt zo makkelijk als ik dacht?

Ik heb in die tijd, voordat het allemaal echt concreet werd, met meerdere alternatieve ideeën gespeeld maar heb tenslotte het besluit genomen om met het oorspronkelijke plan door te gaan. Ik ging emigreren naar Portugal. De twijfels schoof ik terzijde. Of beter gezegd: ik drukte ze zo ver mogelijk weg.

Ik herinner me de dag van aankomst in Arganil, 1 november. Alle twijfels kwamen onmiddellijk terug, heviger dan voorheen. Nu kon ik er niet meer omheen. Als ik zou proberen hier te gaan wonen, zou het een worsteling worden, besefte ik stilletjes in mezelf, zonder hierover in mijn blog te schrijven. Dat gevoel werd elke dag sterker en na anderhalve week nam ik het besluit om weer te vertrekken. En de opluchting die dat besluit teweegbracht was veelzeggend, en was op zich ook weer een opluchting.

Nu ben ik in Duitsland, maar niet met dezelfde instelling als waarmee ik naar Portugal ging. Ik heb een week het Taunusgebergte gezeten, ik verblijf nu in de omgeving van Hamburg, en over een paar dagen ga ik naar een stadje in de buurt van Düsseldorf. Geloof me, beste lezer, ik heb geen flauw idee wat ik aan het doen ben, behalve dat ik aan het reizen ben. Ik heb geen doel, ik speel niet met de gedachte om me hier in Duitsland te vestigen en weet niet waar ik over een maand zal zijn. Er gaan natuurlijk veel flarden van ideeën door me heen, maar de ervaring heeft geleerd dat die snel weer kunnen veranderen.

Maar ik maak me geen zorgen. Over het algemeen voel ik me rustig. Ik heb geen behoefte aan een waterdicht plan. Op dit moment is het alleen van belang dat ik weet waar ik over een paar dagen ben. Meer heb ik nu niet nodig. En dat is opmerkelijk want zo heb ik nooit geleefd. Nu dus wel, en daar ben ik blij om.

Hoewel ik het soms moeilijk vind om stukjes voor dit blog te schrijven, wetend dat ik voor veel mensen niet meer te begrijpen ben, wil ik toch proberen jullie regelmatig te vertellen wat er gebeurt en waar ik ben. Dus, als je het op kunt brengen, vind ik het gezellig als je nog even meereist. 🙂

Een warme groet,

Joost